ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ - ΟΙ ΑΝΑΝΔΡΟΙ ΞΑΝΑΣΦΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΤΗ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ





Μάντσεστερ, η τελευταία σφαγή των παιδιών, αλλά όχι και η πρώτη…
Το θέμα το πρωτοανέπτυξα (υπάρχει στο μπλογκ μου) ήδη από το Δεκέμβριο του 2014, τότε που είχε γίνει η σφαγή των παιδιών σε σχολείο στο Πεσαβάρ – Πακιστάν. Και είχα τονίσει ότι όποιος επιτίθεται και σφάζει παιδιά, δεν μπορεί να έχει ως άλλοθι καμία ιδεολογία και καμία θρησκεία (αφού έχει κρίση και λογική –λέμε- για να κατανοεί τι είναι έγκλημα και τι όχι), δεν είναι, δηλαδή, ένας «πλανημένος», είναι άνανδρος και τίποτε άλλο! Χαίρομαι που η πρωθυπουργός της Αγγλίας αποκάλεσε τους υπευθύνους για το μακελειό στο Μάντσεστερ άνανδρους. Αρχίζουν να καταλαβαίνουν κάποιοι, και εδώ στη Δύση… ίσως… Κάτι είναι κι αυτό… Αφού…
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Ενδεικτικά μόνο θα αναφέρω κάποια γεγονότα, γιατί ο κατάλογος της σφαγής, αλλά και της εκμετάλλευσης των παιδιών είναι ατέλειωτος, με πλήθος και διάφορης αιτιολογίας και καταγωγής θύτες:

Φωτογραφία 1

Η σφαγή και η σκλαβοποίηση / εκπόρνευση παιδιών των Γεζίντι > ένοχος: Τζιχαντιστές, υποστηριζόμενοι –τουλάχιστον έως προσφάτως- από συγκεκριμένα επίσημα κέντρα της Δύσης και όχι μόνο, μηδέ της γείτονος εξαιρουμένης
Η σφαγή των παιδιών σε σχολείο του Πακιστάν: ένοχος > Ισλαμιστές, και οι υποστηρικτές τους αγνώστων λοιπών στοιχείων έως της στιγμής
Η σφαγή των παιδιών στη Συρία. Τα συγκεκριμένα στη φωτογραφία ανήκαν στους χριστιανούς της Συρίας, αν και θύματα παιδιά είναι χιλιάδες, διαφόρων θρησκευτικών πλευρών, από Μωαμεθανούς, μέχρι Γεζίντι και Δρούζους: ένοχος > Ισλαμιστές αντάρτες, υποστηριζόμενοι φανερά από τη Δύση, αλλά και η ίδια η Δύση, χωρίς να εξαιρείται, βεβαίως, και η κυβέρνηση της χώρας, καθώς και οι σύμμαχοί της
Η σφαγή των παιδιών στην Υεμένη: ένοχος > Σαουδική Αραβία, σύμμαχος της Δύσης, κατά συνέπειαν και η Δύση
Αφαίρεση οργάνων από παιδιά: ένοχος > όλοι, ασχέτως φυλής ή θρησκεύματος, αφού δε φταίνε μόνο οι εγκληματίες που διαπράττουν την ειδεχθή αυτή πράξη, αλλά και οι υπόλοιποι που κωφεύουν και σιωπούν, οι φιλήσυχοι και νομοταγείς (βλ. προβατοειδείς, πλην διαθέτοντες εγκέφαλον, άρα συνυπαίτιοι) πολίτες
Η πρόσφατη σφαγή των παιδιών στο Μάντσεστερ: ένοχος > Τζιχαντιστές, υποστηριζόμενοι –τουλάχιστον έως προσφάτως- από συγκεκριμένα επίσημα κέντρα της Δύσης και όχι μόνο, μηδέ της γείτονος εξαιρουμένης


Φωτογραφία 2

Μικρά αγόρια, θύματα του παμπάλαιου «εθίμου» της εκπόρνευσής τους στο Πακιστάν, γνωστού και ως Bache Bazi ή τα επιλεγόμενα γιουσουφάκια, στην Τουρκία και αλλού: ένοχος > ενήλικοι Πακιστανοί (και όχι μόνο) άνδρες και το κράτος του Πακιστάν, καθώς και όλα τα υπόλοιπα κράτη τα οποία δείχνουν ανοχή στο «έθιμο»
Μικρά κορίτσια, «νύφες» ανώμαλων ενηλίκων ανδρών στη Σαουδική Αραβία: ένοχος >  ενήλικοι Σαουδάραβες άνδρες και το κράτος της Σαουδικής Αραβίας / υπεύθυνο πλέον για τα δικαιώματα των… γυναικών στον ΟΗΕ
Μικρά κορίτσια (ή και αγόρια), που προβάλλονται με σεξουαλικό υπονοούμενο από διαφημιστικές και εμπορικές εταιρίες και που εκπορνεύονται στη συνέχεια σε διάφορες χώρες, από Ταϋλάνδη, μέχρι Λονδίνο: ένοχος > όλοι (ιδιώτες και «επίσημοι», θύτες [προαγωγοί και ανώμαλοι πελάτες], αλλά και αδιάφοροι καταναλωτές / αποδέκτες της προβολής του «προϊόντος») και κυρίως οι θιασώτες, οι εξουσιαστές και οι ιθύνοντες για το «παγκοσμιοποιημένο» κράτος του χρήματος και της ανωμαλίας σε Ανατολή και Δύση

(Προτίμησα στις φωτογραφίες να γράψω στα αγγλικά, για να μπορούν να διαβάσουν άπαντες τις λεζάντες)

Τα τελευταία χρόνια, έχουμε γίνει μάρτυρες τόσων πολλών γεγονότων που αφορούν παιδιά! Τόσο κλάμα και τόσο αίμα παιδιών έχει χυθεί στο βωμό μιας παράδοξης, ετερόκλιτης και ανίερης συμμαχίας εναντίον τους! Ξέρουμε τους ενόχους, αλλά και τους ηθικούς αυτουργούς. Όσο γι’ αυτούς που αρχίζουν τις ανόητες ρητορείες ότι φταίει ο πόλεμος και η καταπίεση που άσκησε η Δύση στους λαούς της Ασίας και της Αφρικής ή τους άλλους, τους επίσης ανόητους, που ισχυρίζονται πως ο εκάστοτε θύτης πάσχει από παιδικά ψυχικά «τραύματα», γι’ αυτό και οδηγείται σε τέτοιες πράξεις, θα τους απαντήσω νέτα και στεγνά: ούτε η Δύση φταίει για την εκπόρνευση μικρών αγοριών στο Πακιστάν ή το γάμο με κορίτσια ακόμη και οκτώ ετών στη Σαουδική Αραβία (πανάρχαια… «έθιμα» αμφότερα και επαίσχυντα, βεβαίως), ούτε και τα παιδικά ψυχικά «τραύματα» έχουν καταστήσει εγκληματίες τόσους και τόσους άλλους ανθρώπους ή μη μόνον κάποιους συγκεκριμένους! Ας μη δίνουμε άλλοθι πλέον στους κακούργους και τους ανωμάλους. Φτάνει!
Και για να δούμε πού πάει όλο αυτό… Ένα, λοιπόν, είναι που δεν ξέρουν ούτε οι θύτες, ούτε και οι ηθικοί αυτουργοί: ότι σκοτώνοντας και καταστρέφοντας τα παιδιά, έχουν υπογράψει τη θανατική καταδίκη όλης της ανθρωπότητας –μηδέ εξαιρουμένων και εκείνων που δεν αδικούν, αλλά κωφεύουν και σιωπούν όμως.
Το μέλλον είναι τα παιδιά. Αυτά ακριβώς που είναι στόχος…
Το μέλλον είναι, λοιπόν, ο στόχος. Το όπλο έχει απασφαλίσει, η σφαίρα έχει ξεκινήσει την πορεία της χωρίς επιστροφή και έχει χτυπήσει ήδη κέντρο! Δε γυρίζει πίσω… Εκτός και αν αντιδράσουμε μαζικά, έστω και την ύστατη στιγμή. Γιατί, θα πρέπει να έχουμε υπόψιν μας ότι…
Η Νέμεσις έχει ήδη ξεκινήσει τη διαδικασία της κάθαρσης!

Ντορέτα Πέππα

ΟΙ ΣΚΙΑΜΑΧΙΕΣ ΤΩΝ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΩΝ


          Οι νέοι μας, οι νέοι της Ελλάδας… Πρόσωπα γλυκά, αρμονικά, γεμάτα προσμονή, ευγένεια και… εγκαρτέρηση, πάντα σε αναμονή και πάντα σε αγωνία… τόσο συμπαθητικά… τόσο… υποταγμένα!
Μιλώ για όλα αυτά τα παιδιά, τα παιδιά μας, που, ειδικά αυτή τη σεζόν, από τον Οκτώβρη μέχρι και τώρα, εμφανίζονται στους δέκτες μας, τα παιδιά που σέρνονται καθημερινά σαν άβουλες μαριονέτες στα διάφορα τηλεπαιχνίδια, δεμένα με τις αόρατες αλυσίδες της προσμονής και της ανούσιας ελπίδας για μία θέση όχι στον Ήλιο, αλλά, έστω, στο μισοσκόταδο μιας μίζερης και ζοφερής «ημι-απασχόλησης».
Μιλώ για τα παιδιά της Ελλάδας μας, που εξωθούνται με γαλαντόμα αυστηρότητα σε ανούσιες σκιαμαχίες, υπό το σκληρό και δήθεν κατανοητικό και εν πολλοίς σαδιστικό όμμα των κριτών τους –των βασανιστών τους, κατ’ ουσίαν, αφού έτσι τους θέλει τους «coaches» η παραγωγή, κι αυτό οφείλουν κι αυτοί να πράξουν, αν θέλουν περαιτέρω να εισπράξουν…
Και τα παιδιά, οι παίκτες, αυτοί οι ήδη εκπαιδευμένοι τεχνολογικώς στον υπάκουο πιθηκισμό / μιμητισμό των επιταγών της εποχής και του συρμού, οι πειθήνιοι χρήστες του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αυτά τα θλιμμένα και ανασφαλή πρόσωπα, που χαμογελούν τόσο λαμπερά και τόσο προσποιητά όταν βγάζουν μια ακόμη selfie για τα «φιλαράκια» στο face, όταν εκθέτουν στα μάτια του κάθε ανόητου ή ανώμαλου τη ζωή τους ή δίνουν όλες τις πληροφορίες για το πού βρίσκονται ανά πάσα στιγμή, έχοντας χάσει πλήρως σχεδόν το ένστικτο της επιβίωσης και τη συνείδηση στο ΔΙΚΑΙΩΜΑ της ιδιώτευσης… τι να πει κανείς γι’ αυτούς τους νέους τους πρωτοφανείς, τους τόσο αντεπαναστατικούς στη συντριπτική τους πλειοψηφία;  
Άλλοτε μαχόμενοι στα όρια των δυνάμεών τους, πεινασμένοι, εξαθλιωμένοι, άπλυτοι, τραυματισμένοι Ροβινσώνες σ’ ένα νησί στο πουθενά… Άλλοτε τραγουδώντας στα όρια των φωνητικών τους ικανοτήτων, βγάζοντας λαρυγγισμούς αγγλόφωνους, ξενόφερτους, βαρβαρικούς κι ενοχλητικούς ακουστικά –για να διασκεδάζει αφενός το φιλοθέαμον κοινόν των άλλων εξαθλιωμένων, των στερημένων και διψασμένων για αίμα θεατών της αρένας, και να κερδίζουν αφετέρου οι εταιρίες παραγωγής, τα κανάλια και οι κριτές, οι «πετυχημένοι», οι «τηλεπερσόνες»… Άλλοτε, μόνοι, ευάλωτοι, αβοήθητοι στο να πάρουν μια σωστή απόφαση ζωής, απροστάτευτοι απέναντι στον κανιβαλισμό των τηλεθεατών, κι άλλοτε σέρνοντας μαζί τους και τους γονείς και τους φίλους τους, δέσμιους κι αυτούς και υποταγμένους με τόση προθυμία στον εκάστοτε τηλεοπτικό βωμό… Άλλοτε έγκλειστοι σε σπίτια θεαματικά και μεταλλοπλαστικά ή σε άθλια καλύβια, πάντα ο ένας πάνω στον άλλον όμως, με το μάτι της κάμερας σαδιστικά στραμμένο πάνω τους να παρακολουθεί την κάθε τους κίνηση και να χειραγωγεί τις ζωές τους, τις σκέψεις και τις ιδέες τους, κι άλλοτε με δικά τους έξοδα να τραβιούνται ώρες ατέλειωτες, μέρες ή και μήνες στα στούντιο, ταξιδεύοντας συχνά και επί καιρό πολλές φορές χιλιόμετρα μακριά, αλλά με την ίδια πάντα ανοχή, την ίδια πάντα… υποτακτικότητα και πάντα κάτω από το ζυγό μιας αγγλόφωνης ταμπέλας, που είναι εκεί, ακριβώς για να υπενθυμίζει το ρόλο τους: είστε σκλάβοι και μου ανήκετε!
Είναι οι γνωστοί σε όλους μας Survivors (εσχάτως και με αγώνες Τουρκοελληνικής –ούτε καν Ελληνοτουρκικής- δήθεν φιλίας, το αποτέλεσμα μιας ατέλειωτης υποκρισίας εκ μέρους όλων, διοργανωτών και συμμετεχόντων / βλ. υποταγμένων «μονομάχων», εν μέσω βρυχηθμών και πολλαπλών ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ απειλών της Άγκυρας για την Ελλάδα μας, σε μέρες μνήμης και τιμής της δικής μας γενεοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου), είναι οι Rising star (με το πρόσωπο να βλέπει τον τοίχο), οι X Factor, οι The Voice, οι Stars Academy (εδώ ειδικά, το πράγμα έχει ξεφύγει, ξαναζωντάνεψε την Τρούμπα και τα Κόκκινα Φανάρια και εξωθεί τους παίκτες ακόμα και σε τρανσέξουαλ ακρότητες ή σε σεξουαλική λεσβιακή θωπεία on camera), οι Master Chef (ή με άλλα λόγια, πώς να υποβάλεις ένα νέο παιδί σε επίσημο μπούλινγκ, πράγμα που κάνουν καταφανώς οι συγκεκριμένοι κριτές – ιεροεξεταστές, για αιτίες τόσο ουτιδανές, όπως για το αν έκατσε καλά πάνω στις παπαρδέλες ο μαϊντανός ή αν μετρήθηκε με το υποδεκάμετρο η απόσταση μισής ακτίνας από την περιφέρεια του εσωτερικού κύκλου του πιάτου πριν τοποθετηθεί το πικράγγουρο στο κέντρο της παντζαροσαλάτας –τέτοια σοβαρά ζητήματα!). Και άλλα, κι άλλα, πόσα άλλα, τόσα πολλά φέτος πια, τόσες σκιαμαχίες με όλη τη σημασία της λέξης –αγώνες περί όνου σκιάς!- στο τραγούδι, στο χορό, στην κατσαρόλα, στο στίβο μάχης, στην προσποίηση, στην αντοχή της καρδιάς, του μυαλού και της συνείδησης –ναι, της συνείδησης!- όταν υποβάλλεις στα υποταγμένα αυτά παιδιά να σκοτώνουν τον αυθορμητισμό μέσα τους και να διατηρούν το χαμόγελο ακόμα και την ώρα που χάνουν, λες κι είναι το καθένα τους ο «Άνθρωπος που γελά» του Βίκτορα Ουγκώ, με το χαμόγελο καρφωμένο για πάντα στο πρόσωπο μετά από χειρουργική επέμβαση! Κι ακόμα χειρότερα, τα παιδιά αυτά είναι υποχρεωμένα, πιεσμένα από την ανήθικη και αφύσικη στρατηγική της παραγωγής να εκδηλώσουν τη δήθεν χαρά τους για τη νίκη του αντιπάλου παίκτη! Τόση βρωμιά στα νεανικά αυτά μυαλά εμφυσούν οι δυνάστες του ανθρώπου, τόση υποκρισία, τόση ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΤΗΤΑ!
Πώς να επαναστατήσει, λοιπόν, αυτή η νέα γενιά –γιατί αναρωτιέστε;- όταν όχι απλά δε συνειδητοποιεί την αθλιότητα στην οποία υποβάλλεται εθελουσίως, αλλά αγωνίζεται κιόλας, αγωνιά και παλεύει για να έχει ο καθένας τους και η καθεμιά τους μια θέση στην πολυπόθητη υποτακτικότητα ενός τηλεπαιχνιδιού, με την προσδοκία της νίκης! Μιας νίκης που δε σημαίνει τίποτε εξάλλου, αφού η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των παιδιών δεν κάνει απολύτως τίποτε τελικά στην πραγματική ζωή όσον αφορά στο αντικείμενο του αγωνίσματος στο οποίο εκρίθη, καθώς τους διάττοντες αυτούς αστέρες της μιας βραδιάς, που τόσο τους τίμησε και τους ψήφισε το κοινό (πλουτίζοντας τις εταιρίες τηλεφωνίας και τους υπολοίπους του τηλεσυστήματος), τους καταπίνει η αφάνεια και η απελπισία την επομένη της λαμπερής τηλεοπτικής νίκης τους, όταν συνειδητοποιούν ότι καμιά καριέρα δεν τους περιμένει έξω από τα πλατό, ούτε καν ένα μεροκάματο της πείνας.
Πολύ φοβάμαι ότι η λύση δε θα δοθεί από αυτή τη γενιά των νέων, πολύ φοβάμαι ότι έχουν χάσει το τρένο της ζωής τους και έχουν εκχωρήσει εκουσίως το ελευθερόβουλό τους στους τυράννους της γης. Η λύση θα δοθεί, όμως, από τα παιδιά τους, που αηδιασμένα από την υποτακτικότητα και τη μοιρολατρία αυτή των γεννητόρων τους, θα βρουν τον τρόπο να σπάσουν τα δεσμά, τα μάγια αυτά τα δολερά της πλανερής εικόνας και της εγκληματικής τεχνολογίας. Αργά αλέθουν οι μύλοι των Θεών… Αλέθουν, όμως!

Ντορέτα Πέππα  

Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΘΛΙΨΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ


Η στοργική αγκαλιά της προαιώνιας μάνας ήταν ορθάνοιχτη. Όπως πάντα. Όπως τότε, στην αρχή, που είχε ακούσει, γελώντας τρισευτυχισμένη, τα πρώτα εκείνα παιδικά γέλια στα σκιερά δάση με τις θεόρατες καλλίχορες βελανιδιές.
Η στοργική αγκαλιά ήταν και τώρα ανοιχτή, παρά τη σκόνη των αιώνων που βάραινε τόσο πολύ πια, τόσο βασανιστικά τις πλούσιες πτυχώσεις του χιτώνα της…
Η στοργική αγκαλιά της μάνας μας ήταν για ακόμα μια φορά ορθάνοιχτη… Μα η έκφραση του προσώπου δεν είχε καμιά χαρά, ούτε και το ρόδινο χρώμα της ζεστασιάς έβαφε τα μουσκεμένα μάγουλα. Το χείλι τρεμόπαιζε ελαφρά, καθώς ένα παράπονο πικρό, μα άηχο, κάλυπτε με το ζόφο του και σκέπαζε κι άλλο, κι άλλο… σάβανο λες, τη βαθιά, κι όμως τόσο εκκωφαντική στην αφωνία της, σιωπή του κόσμου. Κι από το βλέμμα κείνο το απελπισμένο κυλούσαν δάκρυα πολλά, τόσα πολλά, ποταμοί μαρμαρωμένοι, του χαμού μαργαριτάρια…
Η Μεγάλη Μητέρα κρατούσε στην αγκαλιά της ένα παιδί. Ήταν άλλο ένα παιδί από το απέραντο πλήθος των παιδιών που είχαν βρει καταφύγιο στερνό στα σπλάχνα της μέσα. Η Μεγάλη Μητέρα βαριανάσαινε κι αγκομαχούσε, το άδικο την έπνιγε, μα το βογγητό της δεν έφτανε στ’ αυτιά των τρελαμένων από τη μανία της καταστροφής ανθρώπων, που έσκιζαν με λύσσα το πλούσιο πέπλο της. Η Μεγάλη Μητέρα, με το βουβό αναφιλητό να σκάβει το πανώριο πρόσωπό της, αναρωτιόταν:
Πώς είχε φτάσει εκεί αυτό το παιδί; Να είχε, άραγε, σκοτωθεί σε κάποιον βομβαρδισμό; Να είχε τινάξει το κορμάκι του στον αέρα, στο όνομα μιας ακόμα άνομης πλάνης των ανθρώπων; Να είχε γίνει βορά στη μιαρή κι ανώμαλη όρεξη κάποιου τέρατος με ανθρώπινη μορφή; -Πόσο είχαν πληθύνει τα τέρατα πια πάνω στη Γη, ω Ουρανοί!  Ή μήπως είχε άθελά του χαρίσει τα όργανά του και τη ζωούλα του στο βωμό μιας αρρωστημένης ιατρικής αντίληψης; Μπορεί κάτι απ’ αυτά, μπορεί και κάτι άλλο…
Σημασία για τη Μεγάλη Μητέρα δεν είχε το πώς, σημασία είχε ένα και μόνο: ότι σήμερα, που εκείνη γιόρταζε την άνοιξη, το παιδί αυτό ερχόταν να προστεθεί στην απέραντη σειρά των άδολων παιδικών ψυχών που δε θα της έκαναν ποτέ πια κανένα δώρο. Ήταν άλλο ένα παιδί, που ποτέ πια δε θα έφερνε να απιθώσει στην τρυφερή ποδιά της τα γλυκά κι όμορφα άνθη του αγρού, τυλιγμένα σε χλοερή κορδέλα από τα κρινένια μικρά χεράκια.
Όχι… η Μεγάλη Μητέρα δε γιόρταζε φέτος…
Στα πόδια της κείτονταν τόσα μαραμένα χαμομήλια!
Κι όμως, μέσα σ’ εκείνη την απόλυτη, τη μαυροφτέρουγη σιωπή, μια φωνή σαν φλογέρας τραγούδι κελαρυστό, μια φωνή αθώα, λαγαρή, παιδική ακούστηκε άξαφνα να λέει: «Μάνα μου, μάνα γλυκιά!» Δυο ολόδροσες παπαρούνες κύλησαν στην ποδιά της.
Η Μεγάλη Μητέρα χαμογέλασε και σκούπισε τα δάκρυά της, καθώς το πρόσωπό της φωτίστηκε από ένα υπέροχο μειδίαμα. Δεν είχαν χαθεί, λοιπόν, όλα! Κάποιοι αντιστέκονταν ακόμα στην παράνοια…

Ντορέτα Πέππα
Γιορτή της Μητέρας - Μάιος 2017
  


Ο ΣΟΡΟΠΙΑΣΤΟΣ «ΑΓΙΟΣ» ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ


Ποια είναι η… καταγωγή του «Αγίου» Βαλεντίνου; Αρχαία ελληνική; Ρωμαϊκή; Κελτική μήπως; Πολλά ακούγονται, πολλά λέγονται, ποια η αλήθεια και πού το ψέμα;
Αλλά, προσοχή! Όταν λέω «Άγιο» Βαλεντίνο, δεν εννοώ το –κατά το μάλλον ή ήττον- μυθικό, πλην αγιοποιημένο (κυρίως εμπορικώς) πρόσωπο που «εορτάζεται» σήμερα. Εκείνο που μας ενδιαφέρει εδώ, πρώτα πρώτα, είναι αν το «πνεύμα της ημέρας», δηλαδή ο Έρως, έχει τις αντιστοιχίες του στους αρχαίους καιρούς, οπότε αποτελεί επιβίωση αρχαίων εορτών, προσαρμοσμένων (όπως γίνεται συνήθως) στις χριστιανικές απαιτήσεις ή είναι κι αυτός (ο της δήθεν επιβίωσης αρχαίων εθών) άλλος ένας… νεομύθος κάποιων που θέλουν –ντε και σώνει- να ταυτίσουν τα των αρχαίων με όλα όσα συμβαίνουν σήμερα!
            Ας ξεκινήσουμε από το όνομα: Βαλεντίνος. Είναι από το λατινικό Valens (Valenter, το επίρρημα), που σημαίνει ο ερρωμένος (ο εύρωστος, ο ρωμαλέος, ο σφριγηλός, ο υγιής, ο εναργής ερωτικώς κατά συνέπειαν –εξ ου και το «Έρρωσο» / «Έρρωσθε», ο αρχαίος χαιρετισμός, τον οποίο εμείς οι Έλληνες της Πατρώας Θρησκείας απευθύνουμε ο ένας στον άλλον). Με δυο λόγια, το ίδιο το όνομα του… «Αγίου» δεν είναι τυχαίο και δεν εδόθη τυχαία, βεβαίως, βεβαίως –και, συγχωρήστε με, αλλά… δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ένας ασκητικός και αποστεωμένος χριστιανός «άγιος» θα επέλεγε ή έστω θα διατηρούσε αυτό το «βαρβάτο» όνομα!
            Ας δούμε τώρα αν η εορτή αυτή του Αγίου Ερρωμένου έχει όντως αρχαίους «συνδέσμους» ή απλά ξεφύτρωσε από το πουθενά! Έχει και δεν έχει –και τα δύο ισχύουν!
Οι Αρχαίοι Έλληνες και ειδικά οι Αθηναίοι, το Φεβρουάριο –κάπου εδώ γύρω ημερομηνιακά, λίγο πιο πριν, 12 ημέρες από την αρχή του μηνός Ανθεστηριώνος, που ξεκινούσε από τη Νουμηνία, Νέα Σελήνη του Ιανουαρίου / εφέτος, ήταν την περασμένη εβδομάδα, στις 8 έως 10 του μηνός- είχαν, σε αναμονή της άνοιξης, ως κύρια εορτή τα του Διονύσου Ανθεστήρια, προς τιμήν των ζωντανών, αλλά και των νεκρών (γι’ αυτό οι χριστιανοί έχουν τα αντίστοιχα δικά τους Ψυχοσάββατα). Στα πλαίσια των Ανθεστηρίων, λοιπόν, η δεύτερη ημέρα, ονομαζόταν Χόες, και κατά τη διάρκειά της επισυνέβαινε μια ιερογαμία. Ο άρχων βασιλιάς (ως ζων ιερατικός Διόνυσος), συνοδευόμενος από μεταμφιεσμένους Σατύρους και άλλους βουκολικούς χαρακτήρες, πήγαινε στο «εν Λίμναις» ιερό του Βάκχου (προς τον Ιλισό) για να συναντήσει τη βασίλιννα, τη σύζυγό του (που ήταν σύζυγός του και στην πραγματικότητα), η οποία, μαζί με τις Γεραρές, τις συνιέρειές της (που όλες μαζί είχαν τηρήσει αποχή από το συζυγικό κρεβάτι επί μέρες), αλλά και μαζί με άλλα νεαρότερα κορίτσια, ντυμένα ως Νύμφες και Βάκχες, τον περίμενε εκεί, ώστε να επιτελεστεί η μεταξύ τους ιερή ένωση.
            Αυτή είναι η αρχαιότερη ένδειξη μίας εορτής του αγνού και νόμιμου όμως έρωτα, που τελούνταν εντός του σημερινού Φεβρουαρίου και η οποία –το πιθανότερο- έδωσε το έναυσμα για τα μετέπειτα εορταστικά και ερωτικά ανά εποχή.


Τη σκυτάλη παρέλαβε η Ρώμη, εξελίσσοντας σε «οιονεί» ερωτικά τα Λουπερκάλια, που ήταν επίσης μία από τις παλαιότερες ρωμαϊκές γιορτές. Τελούνταν προς τιμήν του Λούπερκους, πρώιμου θεού της γονιμότητας, και κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, εορτάζονταν σε πολλές πόλεις της Ιταλίας, αλλά και της Γαλατίας.
Επρόκειτο αρχικά για ποιμενική εορτή, καθώς ο Λούπερκους ήταν προστάτης των βοσκών και συνδεόταν επίσης με το μύθο του θηλασμού του Ρέμου και του Ρωμύλου, των ιδρυτών της Ρώμης, από τη λύκαινα. Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς, μάλιστα, θεωρούσαν την εορτή αφιερωμένη μάλλον στον θεό Πάνα και ως πρώτο εισηγητή της επεδείκνυαν τον Αρκάδα Εύανδρο, ο οποίος, ως Αρκάς, είχε εισάγει τη λατρεία του Θεού της Αρκαδίας Πανός στην Ιταλία.
Η εορτή πραγματοποιούνταν κάθε χρόνο από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου (η ενδιάμεση ημέρα, 14 Φεβρουαρίου… συμπτωματικά είναι σήμερα η μέρα του «Αγίου Βαλεντίνου»), στο Λουπερκάλιο, τη σπηλιά στον Παλατίνο Λόφο όπου λέγεται ότι ανατράφηκαν τα αδέρφια Ρωμύλος και Ρέμος (ή Ρώμος, επί το ελληνικότερον), από τους Λουπέρκους, τους αφιερωμένους στον Λουπέρκους ιερείς. Στο ιερό θυσιάζονταν κριάρια και κατσίκια και με το σπαθί του ο πρωθιερέας άγγιζε το κεφάλι δύο ευγενών νέων, εν μέσω της γενικής ευθυμίας, συμβολίζοντας έτσι τον εξαγνισμό των βοσκών.
Μετά τη θυσία, οργανωνόταν κοινή συνεστίαση μεταξύ των Λουπέρκων, όπου έρρεε άφθονος οίνος. Έπειτα, οι συμμετέχοντες φορούσαν δέρματα και έτρεχαν ημίγυμνοι στην πόλη, κρατώντας λουριά και δέρνοντας όσους συναντούσαν, ιδίως τις γυναίκες (πολλοί θα έβγαζαν τα ποθημένα τους με κάποιες ακατάδεκτες ή «στρίγγλες», όπως φαντάζομαι), καθώς πίστευαν ότι η κίνηση αυτή ευνοούσε τη γονιμότητα και την ευτοκία. Κύριοι άξονες της γιορτής, λοιπόν, ήταν η γονιμότητα και ο εξαγνισμός, februare στα λατινικά, εξ ου και το όνομα του μήνα κατά τον οποίο γινόταν η εορτή (Φεβρουάριος).
Ο Ιωάννης Λυδός, στα εντός του έργου του «Ταγητικά βιβλία» (τα βιβλία που έγραψε και άφησε ως παρακαταθήκη στη Ρώμη, το αινιγματικό πλάσμα με το όνομα Τάγης –βλ. έργο «Διοσημείαι», μετάφραση δική μου, εκδ. ΕΥΑΝΔΡΟΣ), επισημαίνει τον κίνδυνο αποβολών ή δυσκολιών στη σύλληψη, την εγκυμοσύνη και τον τοκετό σε συνάρτηση με την ημέρα της 14ης Φεβρουαρίου επακριβώς! Οπότε, τη μέρα αυτή ξορκίζουμε το κακό…

Τα Λουπερκάλια έχασαν τον αρχικό ποιμενικό θρησκευτικό τους χαρακτήρα (λαμβάνοντας στοιχεία από τα αστικής αντίληψης Ανθεστήρια, προφανώς), ωστόσο η εορτή συνεχίστηκε εις ανάμνησιν των ιδρυτών της πόλης. Ο ίδιος ο ύπατος Μάρκος Αντώνιος ήταν ένας από τους Λούπερκους, γι’ αυτό και η εορτή σταμάτησε για λίγο, όταν ο Μάρκος Αντώνιος έπεσε σε δυσμένεια εξαιτίας της Κλεοπάτρας.. Επανέφερε, όμως, τη συγκεκριμένη εορτή ο Οκταβιανός Αύγουστος.
            Αντίστοιχη εορτή είχαν, όμως, και οι Κέλτες. Κυρίως, στην Ιρλανδία, εόρταζαν το Ιμπόλκ –αν και ανάλογοι εορτασμοί αναφέρονται ότι υπήρχαν και στους Σκανδιναβούς αυτή την περίοδο του έτους. Το ιρλανδικό Ιμπόλκ, εορτή λατρείας του φωτός (όπου άναβαν λαμπάδες και λάμπες παντού), αφορούσε, όπως και στη Ρώμη, στη διασφάλιση της αναμενόμενης γέννησης των προβάτων (άρα, ήταν κυρίως ποιμενική εορτή). Και το όνομα ακόμα της εορτής «Ιμπόλκ» (στην κοιλιά) αυτό υπονοεί (τα ζώα που κυοφορούσαν), ενώ η ίδια λέξη ταυτίζεται και με την εποχή της άνοιξης.
            Επανερχόμενοι στα Λουπερκάλια, θα πούμε ότι η εορτή καταργήθηκε από την Εκκλησία τον 5ο αιώνα μ.α.χ.χ. και στη θέση της (14 Φεβρουαρίου), με απόφαση του Πάπα Γελάσιου… μπήκε ο εορτασμός της μνήμης του Αγίου Βαλεντίνου, χριστιανού μάρτυρα (;) από τη Ρώμη –και όποιος θέλει, το πιστεύει! 
Ποιος ήταν αυτός ο «Άγιος»; Σύμφωνα με τη χριστιανική μυθολογία, ο Βαλεντίνος εκείνος, ενώ  καλλιεργούσε στον κήπο του τριαντάφυλλα, άκουσε ένα ζευγάρι να μαλώνει, οπότε είπε να τους τα φτιάξει, έκοψε ένα ρόδο και το πρόσφερε στους μαλωμένους. Αμέσως, εκείνοι συμφιλιώθηκαν και ζήτησαν από τον Άγιο να ευλογήσει το γάμο τους. Βέβαια, κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να πει ότι το ρόδο είναι το άνθος της Θεάς Αφροδίτης, της Θεάς του Έρωτα και η παρουσία του στον μύθο του Βαλεντίνου δηλώνει την παρουσία Της!
Υπάρχει, όμως, κι άλλος μύθος –συγγνώμη, παράδοση- σχετικά με τον «Άγιο», που αναφέρεται ως ιερέας που ευλογούσε γάμους τον 3ο αιώνα μ.α.χ.χ. και ήρθε σε σύγκρουση με τον αυτοκράτορα, με συνέπεια την τραγική του κατάληξη, του αγίου, όχι του αυτοκράτορα. Δεν παντρεύτηκε (αυτό θα μπορούσε να εκληφθεί και ως αίσιον τέλος, βεβαίως), αλλά αντί της ποινής της ισοβίου καθείρξεως, έλαχε της ποινής του θανάτου και τον έστειλαν εις τας αιωνίους μονάς!
Όμως, την έννοια που έχει σήμερα η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου την απέκτησε στα χρόνια του ύστερου Μεσαίωνα, γύρω στον 14ο αιώνα (πάλι 14! Ψαχτείτε, όλο και κάτι θα βρείτε οι αριθμομανείς!). Την πρώτη γραπτή αναφορά την έχουμε το 1382 στο ποίημα «Το Κοινοβούλιο των Πτηνών» (Parlement of Foules) του πατέρα της αγγλικής λογοτεχνίας Τζέφρι Τσόσερ. Το ποίημα των 699 στίχων είναι ένα ενύπνιο εμπνευσμένο από την παράδοση, κατά την οποία κάθε χρόνο την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου τα πουλιά συγκεντρώνονται μπροστά στη θεά της φύσης για να διαλέξουν ερωτικούς συντρόφους. Εξ ου και τα… Love birds! 
Στις αρχές του 17ου αιώνα, η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ως Γιορτή των Ερωτευμένων θα πρέπει να ήταν αρκετά γνωστή στην Αγγλία, αν λάβουμε υπόψη μας τη σχετική αναφορά στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ:
«Είναι σκοτάδι ακόμα. Τον Άγιο Βαλεντίνο
Εγώ γιορτάζω κι ήρθα, κόρη, εδώ
στο παραθύρι σου να ιδώ
ταίρι με σε αν θα γίνω».
            Βέβαια, η τεράστια έκταση και επέκταση της εορτής αυτής των ερωτευμένων έλαβε χώρα μετά την εμφάνιση του… Ροδόλφο Βαλεντίνο (Rodolfo Alfonso Raffaello Pierre Filibert Guglielmi di Valentina d'Antonguella – ναι, όλο αυτό είναι το πραγματικό του όνομα), του «αιώνιου εραστή» του Βωβού Κινηματογράφου, που, ουσιαστικά, «έσβησε» όλους τους άλλους πρώην «αγίους» με ανάλογες ιδιότητες, αφού η τεχνολογική εποχή και η show-biz που επερχόταν, όφειλε να έχει άλλα «άγια» πρότυπα, πιο… ελκυστικά και πιο καταναλωτικά! Άσχετο αν ο Ροδόλφο είναι πλέον ήδη παρωχημένος και ρετρό, παραμένει εσσαεί ο εμπνευστής της εορτής των ανθοκόμων, των ντελικατέσεν και των λούτρινων!

 Όσο για τα καθ’ ημάς, η Ελλαδική Εκκλησία δε δέχεται τον ΄Αγιο Βαλεντίνο, αν και τα οστά του φυλάσσονται εδώ, στην Αθήνα, στο ναό των Αγίων Φραγκίσκου και Κλάρας της Ιταλικής παροικίας, αφού μεταφέρθηκαν από τη Μυτιλήνη, όπου είχαν εμφανιστεί ως δια μαγείας το… 1907, λίγα χρόνια μετά την πρώτη κινηματογραφική ταινία και λίγα χρόνια πριν τον Ροδόλφο Βαλεντίνο!
Το έχουμε, λοιπόν, κι αυτό εμείς! Τον «Άγιο» Βαλεντίνο! Και βεβαίως, τον έχουμε! Όπως και τόσα άλλα, πολύ πολύ σημαντικότερα- αλλά η Δύση είναι εκείνη που πουλάει τα αρκουδάκια…
Και επειδή ο ανταγωνισμός μεταξύ των χριστιανών αντιφρονούντων είναι όμορφο και θεάρεστο έργο, και πρέπει να έχουν και οι Ορθόδοξοι κάποιον «άγιο» πιο ερωτικό από τους υπόλοιπους, το 1994, ο τότε εκπρόσωπος Τύπου της Ιεράς Συνόδου, ο αείμνηστος Γιάννης Χατζηφώτης, πρότεινε να καθιερωθεί ως ημέρα των ερωτευμένων η εορτή του Αγίου… Υακίνθου, που τιμάται στις 3 Ιουλίου. Στα πλαίσια του πνεύματος της ιδίας υγιούς άμιλλας με τους Καθολικούς, το 2000, ο μακαριστός Aρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος επανήλθε στο θέμα και πρότεινε να εορτάζεται η εορτή των ερωτευμένων στις 13 Φεβρουαρίου (να τους προλαβαίνουμε τους άλλους), ημέρα που η Ορθοδοξία τιμά τη μνήμη των Αποστόλων Ακύλα και Πρίσκιλλας, ενός ενάρετου ζευγαριού Ιουδαίων σκηνοποιών, που ζούσε στην Κόρινθο και που ασπάστηκε το Χριστιανισμό.
            Αλλά δεν ενδιαφέρονται όλοι γι’ αυτού του είδους την ερωτική «άμιλλα» ανά την υφήλιο. Υπάρχουν μάλιστα κάποιοι που πνέουν μένεα εναντίον της θερμόαιμης αυτής εορτής –και δεν είναι μόνο οι Μουσουλμάνοι! Π.χ., στην Ινδία, οι πραγματικοί ινδουιστές τη θεωρούν πολιτιστικό μίασμα και προϊόν της παγκοσμιοποίησης –πώς να τους δώσεις άδικο, όταν βλέπεις τόσα αστεράκια, κομήτες και νεφελώματα, αρκουδάκια, καμηλοπαρδάλεις και αλιγάτορες, άνθη, χορτολίβαδα και ζαρντινιέρες, καρτολίνες, μπαλονάκια και καρδουλίνες, μπακλαβάδες, σοκολατίνες και νουγκατίνες, όλο κοκκινιά, να σέρνονται στο παζάρι προς πώλησιν εντός 24ώρου!
Στο Ιράν (αναμενόμενο αυτό), αλλά και στο Πακιστάν –πάλι και πάλι- κραυγάζουν πως ο Άγιος Βαλεντίνος και τα συν αυτώ, αντιβαίνουν στον Ισλαμικό «Πολιτισμό». Σωστά! Στο Πακιστάν, τιμάται μονίμως και καθ’ ημέραν, το «Bache Bazi» ή άλλως η εκπόρνευση ανήλικων αγοριών! Οι υπόλοιπες ερωτικές απόψεις περιττεύουν!


COMMANDANTE TSIPRA DE ROTHCHILD


«Η τερατώδης περιουσία του ενός δισεκατομμυρίου είχε δημιουργηθεί σε λιγότερο από έναν αιώνα, είχε βλαστήσει, είχε ξεχειλίσει μέσα σ’ αυτή την οικογένεια, από την οικονομία κι ακόμη από την ευνοϊκή συγκυρία των γεγονότων. Υπήρχε σ’ αυτό κάτι σαν προγραμμένο από τη μοίρα, που κάποια ζωηρή ευφυΐα το είχε βοηθήσει να δημιουργηθεί… της συνετής και αδάμαστης προσπάθειας, που αδιάκοπα έτεινε προς τον ίδιο σκοπό. Τώρα, όλοι οι ποταμοί του χρυσού έπεφταν σ’ αυτή τη θάλασσα, τα εκατομμύρια χάνονταν μέσα σ’ αυτά τα εκατομμύρια, ήταν μια κατάδυση του δημοσίου πλούτου στα βάθη εκείνου του πλούτου, που τον είχε ένας και που πάντα μεγάλωνε` και ο τραπεζίτης Γκούντερμαν ήταν ο πραγματικός κύριος, ο πανίσχυρος βασιλιάς, που τον φοβόνταν και τον υπάκουσαν στο Παρίσι και στον κόσμο».
«Α! Ο Οβριός! Εναντίον των Εβραίων το πανάρχαιο μίσος της ράτσας, που το συναντά κανείς κυρίως στη Νότια Γαλλία. Από τη στιγμή που επρόκειτο για κάποιον Εβραίο μιλούσαν γι’ αυτόν με τέτοια στυφάδα, με τη διψασμένη για εκδίκηση αγανάκτηση ενός έντιμου ανθρώπου που ζει από τη δουλειά του, από τα δημιουργήματα των χεριών του, αγνός από κάθε τοκογλυφική συναλλαγή. Κι ορθωνόταν, τότε, το κατηγορητήριο ενάντια στη ράτσα, αυτή την επάρατη ράτσα που δεν έχει πατρίδα, που ζει παρασιτικά στα διάφορα έθνη, κάνοντας πως αναγνωρίζει τάχα τους νόμους, μα στην πραγματικότητα, υπακούοντας μόνο στον Θεό της κλεψιάς, του αίματος και της οργής` και μεταφέρει παντού την αποστολή της θηριώδους κατάκτησης, που ο ίδιος ο Θεός της της είχε αναθέσει, με το να κυριαρχεί μέσα στον κάθε λαό, σαν την αράχνη στο κέντρο του ιστού της, για να παραμονέψει τη λεία της, να βυζάξει το αίμα ολονών, να παχύνει από τη ζωή των άλλων. Μήπως είδε ποτέ κανείς έναν Οβριό να φτιάχνει ένα έργο με τα ίδια του τα χέρια; Μήπως υπήρχαν χωρικοί Εβραίοι, εργάτες Εβραίοι; Όχι, η δουλειά είναι ατιμωτική, η θρησκεία τους σχεδόν την απαγορεύει, δεν εξυμνεί παρά μόνο την εκμετάλλευση της εργασίας των άλλων. Α! Οι αγύρτες!»
«Οι εκπληκτικές τους ικανότητες στα οικονομικά, αυτή η έμφυτη γνώση των αριθμών, εκείνη η φυσική ευχέρεια στις πιο περίπλοκες επιχειρήσεις, αυτή η οξυδέρκεια, κι αυτή η τύχη που εξασφαλίζουν το θρίαμβο όλων τους των εγχειρημάτων. Σ’ αυτό το παιχνίδι των κλεφτών, οι άλλοι είναι ανίσχυροι, στο τέλος πνίγονται πάντα` πάρτε, όμως, έναν Εβραίο που να μην ξέρει ούτε καν λογιστική, ρίχτε τον στα ταραγμένα νερά κάποιας σκουληκοφαγωμένης επιχείρησης και θα σωθεί και θα πάρει μαζί του και όλο το κέρδος. Είναι το χάρισμα της ράτσας, η αιτία που διατηρείται ανάμεσα στα έθνη, ενώ εκείνα σχηματίζονται και εκφυλίζονται. Και προφήτευε (ο ήρωας της ιστορίας) με παραφορά την τελική κατάκτηση όλων των λαών από τους Εβραίους, όταν θα έχουν αγοράσει ολόκληρη την περιουσία της γήινης σφαίρας, κάτι που δε θ’ αργούσε, μιας και τους άφηναν να επεκτείνουν ελεύθερα κάθε μέρα τη βασιλεία τους και μπορούσες κιόλας να δεις μέσα στο Παρίσι να βασιλεύει ένας Γκούντερμαν, πάνω σ’ ένα θρόνο πιο στερεό και πιο αξιοσέβαστο κι από του αυτοκράτορα ακόμη».
Αποσπάσματα από το έργο «Το χρήμα» του Εμίλ Ζολά, που κυκλοφόρησε, για πρώτη φορά, στη Γαλλία, το 1891. Το μυθιστόρημα αυτό κυκλοφόρησε και στα ελληνικά, σε δική μου μετάφραση (πρώτη έκδοση: 1991) και διατίθεται στο εμπόριο. Όπου «Γκούντερμαν» (ο περιγραφόμενος στο κείμενο τραπεζίτης του Παρισιού, το οποίο και επισκέφθηκε εσχάτως για να δει έναν… απόγονό του ο πρωθυπουργός μας… commandante Αλέξης Τσίπρας), βάλτε «Ρόθτσιλντ», επειδή αυτούς εννοεί ως «οικογένεια τραπεζιτών» εδώ ο συγγραφέας, αποδεικνύοντάς μας ότι τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και τόσο πολύ από τότε μέχρι σήμερα (αν εξαιρέσεις τον όγκο του συσσωρευμένου πλέον χρήματος). Επιπλέον, ο χρησμός του Ζολά -μέσω του ήρωα της ιστορίας του- όσον αφορά στην παγκόσμια επικράτηση και κυριαρχία των Εβραίων τραπεζιτών έχει εκπληρωθεί.
Σημειωτέον ότι ο Εμίλ Ζολά ήταν εβραϊκής καταγωγής και γνώριζε πολύ καλά τα πράγματα εκ των έσω, παρόλ’ αυτά υπήρξε ένας άνθρωπος ειλικρινής, ένας σημαντικότατος συγγραφέας και ένας αδέκαστος και θαραλλέος καταγγέλλων της αδικίας, κι αυτό θα πρέπει να του το αναγνωρίσουμε. Τα βέλη του εδώ είναι σαφές ότι στρέφονται εναντίον της ιδιαίτερης εκείνης «ράτσας» των Εβραίων κερδοσκόπων και τραπεζιτών, τύπου Ρόθτσιλντ και Σόρος, που αποτελούν ξεχωριστό «είδος». Άλλωστε, ο Ζολά υπήρξε ο υποστηρικτής στην υπόθεση Ντρέυφους (δικαστική πλάνη), και ο Ντρέυφους ήταν ένας Γαλλοεβραίος λοχαγός, που κατηγορήθηκε άδικα για κατασκοπεία. Οπότε, δε θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον Ζολά ως «ρατσιστή», αφού εδώ, στο «Χρήμα» μιλά για τη δική του φυλή.
Οι άνθρωποι ήταν πολύ πιο αντικειμενικοί και πολύ πιο ατόφιοι στο παρελθόν, αυτό είναι αλήθεια… Ε, commandante Tsipra; Τι λες κι εσύ;

Ντορέτα Πέππα

ΔΗΜΟΣΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ: ΜΠΑΛΑΝΤΙΝΑΣ Κ.Λ.Π.



Το αποτρόπαιο έγκλημα που διέπραξε ο Μπαλαντίνας, δολοφονώντας την ατυχή παιδοψυχολόγο στο Βόλο, δεν έχει κανένα δικαιολογητικό. Ακόμη και αν ο δολοφόνος εμφανίζεται –και μπορεί να είναι- ένα ασταθές ψυχικά άτομο, η δική μου άποψη είναι ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να προτάσσουμε αυτό το στοιχείο για να απενοχοποιούμε τον κάθε εγκληματία, ώστε να τον κλείνουμε σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα για κάποιο διάστημα και να τον αφήνουμε μετά από λίγο πάλι ελεύθερο να διαπράττει και άλλα ανοσιουργήματα εξαιτίας της ψυχοπαθολογίας του ή και χωρίς καμιάν αιτία…
Το θέμα, όμως, του συγκεκριμένου άρθρου μου δεν είναι αυτό: το έγκλημα. Είναι τα όσα κρύβει εναντίον μας ή μάλλον τα όσα αποκαλύπτει και τα οποία αφορούν στη στάση, στη διάθεση και στο υποβόσκον μίσος μιας μεγάλης μερίδας της κοινωνίας μας, και βεβαίως του ηγετικού πολιτικοθρησκευτικού κατεστημένου στο σύνολό του. Δραττόμενοι του συγκεκριμένου εγκλήματος, λοιπόν, πολλοί –ΠΟΛΛΟΙ!- στρέφοντας τα βέλη και εναντίον της οργάνωσης στην οποία συμμετείχαν αμφότεροι οι πρωταγωνιστές του δράματος, βρήκαν την ευκαιρία να χτυπήσουν συλλήβδην τους θρησκευτές της Πατρώας των Ελλήνων Θρησκείας, τους λεγομένους ειρωνικά και δημοσίως «Δωδεκαθεϊστές».
Για τη συγκεκριμένη οργάνωση δεν έχω να πω τίποτε, γιατί δεν ξέρω και τίποτα. Οπότε, δεν μπορώ και δεν επιτρέπεται να έχω προσωπική άποψη. Για το ζήτημα, όμως, της εχθρότητας απέναντι στους θρησκευτές της Πατρώας Θρησκείας έχω να πω κάποια πράγματα, καίρια θεωρώ.
Είμαστε, λοιπόν, όλοι μας –γιατί κι εγώ ανήκω στην Πατρώα Θρησκεία και είμαι περήφανη γι’ αυτό- ύποπτοι, παραβατικοί και επικίνδυνοι, αυτό θέλετε να πείτε. Και βεβαίως, εκ προοιμίου καταδικαστέοι, αφού παλαιά –πλην καινά και εκ νέου για σας- δαιμόνια εισάγουμε και τους «αμνούς» του ποιμνίου σας διαφθείρουμε. Παρόμοιο και το κατηγορητήριο εναντίον του Σωκράτη, του σοφότερου των ανθρώπων, τον οποίο σπεύδετε εσείς οι πολέμιοί μας να οικειοποιηθείτε και να εκθειάσετε και μάλιστα, δε διστάζετε ανερυθρίαστα να του αποδώσετε δήθεν μονοθεϊστικές αντιλήψεις, τις οποίες ουδόλως ανέπτυξε και είναι εύκολο να το αντιληφθεί άμεσα αυτό κάποιος στους πλατωνικούς διαλόγους, αν μπει στον κόπο ποτέ να τους διαβάσει, συνήθεια που δεν τη… συνηθίζουν, βεβαίως, οι «πολλοί». Και επειδή ήδη επικαλέστηκα τον μέγιστο αυτόν των Ελλήνων φιλόσοφο, επιτρέψατέ μου να συνεχίσω έτσι, παίρνοντας ως πρότυπο στο παρόν στοιχεία της Απολογίας του.
Μας κατηγορείτε, λοιπόν, ευθέως πλην σαφώς, ότι βλάπτουμε την Πολιτεία, την «Πόλη».
Δηλαδή, όλοι αυτοί, οι πολιτικοί, που έχουν αποδειχθεί εθελούσιοι δούλοι, οσφυοκάμπτες απέναντι στις ξένες επιταγές και απαιτήσεις, εθνικοί προδότες και διεφθαρμένοι καταχραστές των χρημάτων των πολιτών, του δημοσίου χρήματος, δε βλάπτουν καθόλου την «Πόλη».
Κι όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι, τα μίσθαρνα όργανα και φερέφωνα της ελίτ, με τον προπαγανδιστικό λυσσώδη λόγο εναντίον του κάθε «αντιφρονούντα» δε βλάπτουν, ούτε αυτοί, καθόλου την «Πόλη».
Ούτε και οι δικαστές λανθάνουν ποτέ –κι ας έχουν ακουστεί τόσα για πολλούς- παρά μόνο ένας δικαστής δεν ήξερε, κατά την άποψη που ακούστηκε στα ΜΜΕ, τι του γινότανε, αφού δικαίωσε τον εκπρόσωπο της προαναφερομένης οργάνωσης στο δικαστήριο και απεδέχθη την εγγύηση που εκείνη όριζε για αποπληρωμή φόρων των πολιτών. Ακόμη, όμως, κι αν δεν υπάρχει το αντίκρισμα –το πιθανότερο, κατ’ εμέ- η αιτία της οργής σας, κύριοι εσείς οι των ΠΟΛΛΩΝ, δεν ήταν το ενδιαφέρον σας για την εξαπάτηση ή όχι των πολιτών, αλλά ακριβώς αυτό τούτο το γεγονός της άρνησης της φοροκαταβολής. Γιατί για το σύστημα δουλεύετε, κι ας χύνετε κροκοδείλια δάκρυα για τους καταχρεωμένους Έλληνες, γιατί το σύστημα πρέπει να συνεχίσει να εισπράττει για να έχετε και σεις το βόλεμά σας. Προς Θεού (σας), μην τυχόν και κάποιος ξεφύγει, με όποιον τρόπο, σωστό ή λάθος, θεμιτό ή αθέμιτο για τα δικά σας στάνταρ, από το μαντρί και σταματήσει να πληρώνει. Άρα, για να επιστρέψουμε στην προηγούμενη ανάπτυξη της εδώ Απολογίας, και οι δικαστές, αφού όλοι πλην ενός είναι αλάθητοι ως άλλοι Πάπες, δε βλάπτουν την Πόλη.
Μα και οι κρατικοδίαιτοι παπάδες, βεβαίως, που σε τόσα και τόσα ανήκουστα σκάνδαλα έχουν εμπλακεί και έχουν συνταχθεί και εναρμονισθεί με τη διεθνιστική ανθρωποκτόνα επιταγή, αγκαλιάζοντας ακόμα και το δολοφονικό Ισλάμ προς χάριν της Νέας Τάξης Πραγμάτων, ούτε αυτοί βλάπτουν την «Πόλη».
Όπως δεν τη βλάπτουν την «Πόλη» ούτε οι τραπεζικοί αιμοσταγείς ταγοί, που τους χαρίζονται δισεκατομμύρια ώστε να συνεχίζουν να απομυζούν με την άνεσή τους τους λαούς, την «Πόλη» δεν τη βλάπτουν οι διάφορες κατά τόπους ελίτ, που συσπειρώνονται υπό τη σκέπη της διεθνούς εγκληματικής κλίκας που κυβερνά τον κόσμο, την «Πόλη» δεν τη βλάπτουν οι παιδόφιλοι, οι κάθε λογής ανώμαλοι και κακούργοι, οι Ισλαμιστές δολοφόνοι και βιαστές, οι έμποροι των όπλων και του λευκού θανάτου, οι αρνησιπάτριδες ιταμοί αντιεξουσιαστές που αφήνουν καμμένη γη στο πέρασμά τους, ούτε και οι τόσοι και τόσοι ανθέλληνες εισβολείς εξ Ανατολών και εκ Δυσμών. Κανείς δε βλάπτει την «Πόλη».
Και μόνο εμείς, οι θρησκευτές της Πατρώας των Ελλήνων Θρησκείας, οι «Δωδεκαθεϊστές» κατά τον ειρωνικό σας χαρακτηρισμό, βλάπτουμε την «Πόλη».
Πόσο ευτυχισμένη θα πρέπει, αλήθεια, να είναι αυτή η «Πόλη», που τόσοι πολλοί την ωφελούν και μόνο εμείς τη βλάπτουμε!
Προσέξτε, όμως, γιατί το λάθος έχει ξαναγίνει, κι όχι μια φορά. Η άρνηση των τότε Βυζαντινών –και ειδικά των Εκκλησιαστικών- και η εξαίρεση της συνδρομής των Ελλήνων πλατωνιστών μαχητών στον πόλεμο κατά των Τούρκων, παρέδωσε την Κωνσταντινούπολη στον Μωάμεθ και στους Τουρανομογγόλους του.
Και στους δικούς μας καιρούς, το θάψιμο του Βωμού των Δώδεκα Θεών στην Αρχαία Αγορά των Αθηνών επέφερε αμέτρητα δεινά στον τόπο. Από τότε, πήραμε οριστικά την κατιούσα… Αν επιμένετε, λοιπόν, να διώκετε την Πατρώα θρησκεία, τους θρησκευτές της και τους ιερείς των Θεών, ώστε να μπορείτε ανενόχλητοι να εκμεταλλεύεστε και να ξεπουλάτε σε ξένους «επενδυτές» τους ναούς τούτων ακριβώς των Θεών, τότε αυτά που θα έρθουν στο «κλεινόν» σας άστυ, στην «Πόλη» σας, θα είναι πολύ χειρότερα! Εσείς επιλέγετε…
Όσο για μένα… Το κώνειο, παρακαλώ!

Ντορέτα Πέππα